افراد زیادی به جلسات NA می آیند. برخی می مانند و بهبود پیدا می کنند و برخی می روند و چند ماه یا سال بعد با اوضاعی بسیار خرابتر باز می گردند و برخی هرگز باز نمی گردند. در این چند سالی که در انجمن بوده ام همیشه توجه کرده ام که چه چیز باعث این تفاوت می شود. آنچه من دیده ام  پذیرش  بیماری اعتیاد و درک و اقرار به قدرت مخرب و کشنده  آن یکی از نکات مهم در ادامه مسیر بهبودی است و انکار این نکات شخص را از مسیر بهبودی خارج می کند. 

کسانی که می روند معمولا یا خود را معتاد نمی دانند یا اینکه حس می کنند مشکل به آن بزرگی که می گویند نیست، در هر حال می توانند  بدون دردسر زیادی با آن زندگی کنند و از پس آن بر آیند. یا خیلی هنوز فکر می کنند زندگی با مواد مخدر آسان تر است.

کاش بیماری اعتیاد اینگونه بود.  اما متاسفانه بیماری اعتیاد هم پیشرونده است و هم کشنده و اگر کسی در مقطعی از زندگی اش حس می کند می تواند با اعتیاد ادامه دهد باید مطمئن باشد که وضعیت به همین صورت نخواهد ماند و قطعا اوضاع خرابتر خواهد شد. خیلی از افرادی که در NA در مسیر بهبودی قرار دارند قبل از اینکه اوضاع زندگی شان کاملا از کنترل خارج شود این موضوع (قدرت مخرب اعتیاد) را فهمیده اند و قبل از اینکه همه چیز را ببازند خود را نجات داده اند. متاسفانه برای همه اوضاع اینگونه نیست و بعضی تا وقتی که تا آخر خط ادامه نداده اند و همه چیزشان را از دست نداده اند این نکته ساده را نفهمیدند و برخی هیج وقت آنرا نپذیرفتند و جان خود را بر سر آن گذاشتند. خوشبختانه فرصت بهبودی برای همه کسانی که زنده اند فراهم و ممکن است و افراد زیادی از هر دو گروه در کنار هم در حال بهبود هستند.