امروز دهمین سالگرد پاکی ام از هر گونه ماده مخدر است. راه طولانیی بود اما زود گذشت. روزهای امید و ناامیدی همه جزیی از بهبودی و زندگی اند و همه گذرا. هیچگاه جلسه رفتن را کنار نگذاشتم گرچه فراز و نشیب هایی در مسیر بود. بهترین روزهای بهبودی ام اولین کارکرد قدمها در دو سال اول بهبودی بود. هیچ چیز در این برنامه باارزش تر از دوست خوب بهبودی نیست. در واقع بهبودی به تنهایی امکان ندارد. در دو سه سال گذشته بدلیل مشکلات مهاجرت و فشارهای اطراف بهترین تجربیاتم را نداشتم اما قصد دارم دوباره بهبودی را در راس امور زندگی ام قرار دهم تا آرامش پیدار کنم. تصمیم دارم دوباره شروع به خدمت در برنامه کنم.

از خداوند بخاطر اینکه مرا در این مسیر قرار داد سپاسگزارم، و از تمامی کسانی که در این مدت به من و به همه کمک کردند. از خداوند طلب تسلیم بیشتر در ادامه مسیر بهبودی دارم. هنوز در ابتدای مسیر هستم. 

امروز نوشتن در این وبلاگ را متوقف می کنم. اگر پیامی برسد پاسخ خواهم داد اما این آخرین پست است.

یا حق