در جلسات ایران همیشه یک نفر به عنوان خوش آمدگو جلوی در جلسه می آیسته و هنگام ورود اعضا با در آغوش گرفتن به اونها خوش آمد می گه. خوش آمدگو پست خدمتی دوره ای نیست و هر کسی با هماهنگی منشی می تونه خوش آمدگو بشه. یادمه تو بعضی جلسه ها سر خوش آمدگو وایستادن دعوا بود تو بعضی جلسه ها اعضا کمتر تمایل نشون می دن خوش آمد گو وایستن و منشی مجبور می شد به چند نفر رو بندازه تا یک نفر با اکراه قبول کنه خوش آمد گو بایسته. 

یادمه در یکی از جلساتی که شرکت می کردم تمایل برای خوش آمدگو ایستادن کم بود و اعضا این خدمت رو دست کم می گرفتن. همون وقتا منم بدلیل شرایط کاری که داشتم نمی تونستم خدمت دوره ای بگیرم و راهنمام پیشنهاد کرد هر وقت که جلسه می رم سعی کنم خوش آمدگو بایستم. من هم شروع به همین کار کردم  و با اشتیاق  از منشی ها در خواست می کردم خوش آمد گو بایستم.  اعضایی که این  خدمت رو دست کم می گرفتند توجهشون کم کم جلب شد که چطور یه عضو قدیمی با پاکی بالا (!!) اینطور به انجام این خدمت تمایل داره. کم کم برای این خدمت مشتریهایی بیشتری پیدا شد و کلی عزت و احترام پیدا کرد طوری که برای گرفتن این خدمت می یایستی خیلی قبل از شروع جلسه اونجا باشی و از منشی درخواست کنی. از اینکه می دیدم دیدگاه جلسه اینطور نسبت به این خدمت عوض شده خیلی خوشحال شدم. وقتی به نقش خودم در این وقایع نگاه کردم دیدم که در این مدت هرگز هدفم تغییر کسی یا چیزی نبود و در مورد کسی قضاوت نکردم و قصدم فقط خدمت و گوش کردن به حرف راهنمام بود. اینکه این خدمت بدون توقع من نتایج دیگه ای داشت از لطف خدا بود.

از اون روزهای خوب، در آغوش گرفتن تازه وارد ها و فشردن تنهای خسته شان را به سینه ام فراموش نمی کنم. یادمه بعضی هاشون  تعجب می کردن که چرا این بابا ایتفدر منو دوست داره! چون واقعا دوستشون داشتم. هنوز هم دوستتون دارم.