هفت سال پیش با وجود ترس مرگ آوری که تمام وجودم را فرا گرفته بود و با تردید و ناامیدی مطلق و البته بی میلی کامل قدم در راهی گذاشتم که نمی دانستم چیست. به درب یکی از جلسات NA نزدیک شدم و پا در جلسه گذاشتم. هرگز باور نمی کردم این قدم کوچک سرآغاز  یک راه طولانی و زیبا در زندگی ام خواهد بود. هر گز فکر نمی کردم این مهم ترین گام زندگی ام باشد. تصور نمی کردم وقتی از این در داخل شوم می توانم بدوم مواد مخدر و آزاد زندگی کنم. آن بعد از ظهر بهاری 29 اردیهشت را هرگز فراموش نخواهم کرد. مگر می توان فراموش کرد؟

از خداوند می خواهم هرگز رابطه ام با این انجمن قطع نشود و هر روز بیشتر طبق اصول آن زندگی کنم. از خداوند می خواهم کمکم کند قدر این هدیه اش را بدانم و آن گونه که سزاوار است از آن در زندگی خودم و دیگران استفاده کنم.

خدایا بخاطر آن قدم بهاری 7 سال پیش از تو سپاسگزارم.