ﻳﺎﺳﻲ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺑﺎ آن وارد ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺷﺪﻳﻢ، ﺗﻮﺳﻂ ﻛﺎرﻛﺮد ﻗﺪم دو ﺑﻪ اﻣﻴﺪ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﻲﺷﻮد. ﻫﺮﺑﺎر ﻛﻪ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدﻳﻢ  راﻫﻲ ﺑﺮاي ﺧﺮوج از اﻋﺘﻴﺎد ﭘﻴﺪا ﻛﺮدهاﻳﻢ – راهﻫﺎﻳﻲ ﻣﺎﻧﻨﺪ دارو، ﻣﺬﻫﺐ ﻳﺎ رواﻧﻜﺎوي – در ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ   ﻣﻲرﺳﻴﺪﻳﻢ ﻛﻪ ﻛﻤﻚ آﻧﻬﺎ ﻛﺎﻓﻲ ﻧﻴﺴﺖ و ﻓﻘﻂ ﺗﺎ ﺣﺪي ﻣﻲ ﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻛﻤﻚ ﻛﻨﻨﺪ. ﺑﻪ ﻣﺮور ﻫﻤﻪ راه ﻫﺎﻳﻲ را ﻛﻪ  ﺑﻪ ﻓﻜﺮﻣﺎن ﻣﻲ رﺳﻴﺪ اﻣﺘﺤﺎن ﻛﺮدﻳﻢ ﺗﺎ ﻛﻠﻴﻪ ﻣﻨﺎﺑﻊ در دﺳﺘﺮسﻣﺎن ﺗﻤﺎم ﺷﺪ و ﺳﺮ در ﮔﻢ ﺑﻮدﻳﻢ ﻛﻪ آﻳﺎ ﻫﺮﮔﺰ   ﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ راه ﺣﻠﻲ ﺑﺮاي اﻳﻦ ﻣﺸﻜﻞ ﺑﻐﺮﻧﺞ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ. و آﻳﺎ اﺻﻼٌ راه ﺣﻠﻲ در دﻧﻴﺎ ﺑﺮاي اﻳﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ وﺟﻮد دارد. در  واﻗﻊ ﻣﺎ وﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﻌﺘﺎدان ﮔﻤﻨﺎم ﭘﻴﻮﺳﺘﻴﻢ در ﻣﻮرد آن ﻫﻢ ﺷﻚ داﺷﺘﻴﻢ، و ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدﻳﻢ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻫﻢ ﺷﺎﻳﺪ  ﻳﻚ روش دﻳﮕﺮ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻛﺎرآﻳﻲ ﻧﺪارد و ﻳﺎ ﺣﺪاﻗﻞ ﺑﺮاي ﻣﺎ ﻛﺎر ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﻛﺮد و ﺑﺎﻋﺚ ﺗﻐﻴﻴﺮ و ﺗﺤﻮﻟﻲ در ﻣﺎ  ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺷﺪ.

اﻣﺎ ﻇﺮف ﻫﻤﺎن ﭼﻨﺪ ﺟﻠﺴﻪ اول ﺣﻀﻮرﻣﺎن، اﺗﻔﺎﻗﻲ ﺧﺎرق اﻟﻌﺎده ﺑﺮاﻳﻤﺎن روي داد. در آﻧﺠﺎ ﻣﻌﺘﺎدان دﻳﮕﺮي  ﻫﻢ ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ درﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﺧﻮد ﻣﺎ ﻣﻮاد ﻣﺨﺪر ﻣﺼﺮف ﻣﻲ ﻛﺮده اﻧﺪ و ﺣﺎﻻ ﭘﺎك ﺑﻮدﻧﺪ. ﻣﺎ آﻧﻬﺎ را ﺑﺎور ﻛﺮدﻳﻢ و ﻣﻲداﻧﺴﺘﻴﻢ ﻛﻪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ اﻋﺘﻤﺎد ﻛﻨﻴﻢ. آﻧﻬﺎ ﺟﺎﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻣﺎ در ﻃﻮل زﻣﺎن ﻣﺼ ﺮفﻣﺎن ﺑﻮدهاﻳﻢ را   ﻣﻲﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ – ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﭘﺎﺗﻮقﻫﺎ و اﻣﺎﻛﻦ و ﻣﺤﻞ ﻫﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ را ﺑﻠﻜﻪ ﻧﻘﺎط وﺣﺸﺘﻨﺎك و ﻳﺎس آوري را ﻛﻪ روح ﻣﺎ  ﻫﺮ ﺑﺎر ﻛﻪ ﻣﺼﺮف ﻣﻲﻛﺮدﻳﻢ ﺳﺮي ﺑﻪ آﻧﺠﺎ ﻣﻲزد. ﻣﻌﺘﺎدان در ﺣﺎل ﺑﻬﺒﻮدﻳﻲ ﻛﻪ ﻣﺎ در NA ﻣﻼﻗﺎت ﻛﺮدﻳﻢ ﻫﻤﮕﻲ  آن ﻣﻜﺎن ﻫﺎ را ﻣﻲﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ ﺑﺮاي اﻳﻨﻜﻪ روزي ﺧﻮد ﻧﻴﺰ در آﻧﺠﺎ ﺑﻮدهاﻧﺪ.

وﻗﺘﻲ ﻓﻬﻤﻴﺪﻳﻢ ﻛﻪ اﻋﻀﺎي دﻳﮕﺮ ﻛﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮد ﻣﺎ ﻣﻌﺘﺎد ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ اﻧﺪ ﭘﺎك ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ و رﻫﺎﻳﻲ ﭘﻴﺪا ﻛﻨﻨﺪ  ﺑﺮاي اوﻟﻴﻦ ﺑﺎر اﻣﻴﺪ را ﺗﺠﺮﻳﻪ ﻛﺮدﻳﻢ . آن ﻟﺤﻈﻪ را ﻫﻤﮕﻲ ﻣﺎ ﺣﺘﻲ ﭘﺲ از ﺳﺎلﻫﺎ ﺑﻪ ﻳﺎد ﻣﻲآورﻳﻢ. ﺷﺎﻳﺪ در آن ﺤﻈﻪ ﺑﺎ ﺗﻌﺪادي از اﻋﻀﺎء ﺑﻌﺪ از ﺟﻠﺴﻪ اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻳﻢ و ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻲ ﻛﺮدﻳﻢ ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺪ در ﺟﻠﺴﻪ ﺑﻪ داﺳﺘﺎن ﻛﺴﻲ  ﻛﻪ دﻗﻴﻘﺎٌ ﻣﺸﺎﺑﻪ داﺳﺘﺎن ﺧﻮدﻣﺎن ﺑﻮدﮔﻮش ﻣﻲﻛﺮدﻳﻢ. وﻟﻲ ﺑﻪﻫﺮ ﺣﺎل آن ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺮاي ﻫﻤﻪ ﻣﺎ وﺟﻮد داﺷﺘﻪ اﺳﺖ.

از کتاب "چگونگی کارکرد قدم" معتادان گمنام